adr

Konwencja ADR, czyli przewożenie ładunków niebezpiecznych i zagrażających

Przewożenie niebezpiecznych ładunków nie jest żadną nowością, ponieważ stosowane to było już nawet podczas II wojny światowej. Właśnie po zakończeniu tego konfliktu zbrojnego osoby odpowiedzialne za transport postanowiły ustalić kwestie związane z bezpiecznym transportem towarów niebezpiecznych. Konwencja ADR (fr. Accord européen relatif au transport international des marchandises Dangereuses par Route) określa dokładnie gdzie i jak można przewozić towary niebezpieczne oraz co zasługuje na takowe miano. Konwencja ADR wprowadzona została w Genewie z dniem 30 września 1957 roku. Od tamtej pory zapisy konwencji nowelizowane są co dwa lata, co pozwala być absolutnie na bieżąco.

Do materiałów, które nazywane są niebezpiecznymi należą: materiały zakaźne, materiały trujące, materiały promieniotwórcze, materiały żrące, materiały trujące, materiały utleniające, materiały samozapalne, materiały stałe zapalne, materiały wybuchowe, materiały samoreaktywne, materiały ciekłe zapalne, materiały wytwarzające w środowisku wodnym gazy zapalne, gazy, nadtlenki organiczne, inne materiały uznane za niebezpieczne oraz przedmioty niebezpieczne.

W 2003 roku nastąpiła nowelizacja, która nakazuje wszystkim stronom, które podpisały konwencję, współpracę z doradcą, który specjalizuje się w sprawach zapisanych w konwencji ADR.

Wszystkie pojazdy transportowe, które przeznaczone są do przewozu materiałów niebezpiecznych dla zdrowia i środowiska powinny zostać oznaczone kolorowym, charakterystycznym symbolem, który dopasowany jest do danej kategorii, do której należy przewożony produkt lub substancja. W taki oto sposób materiały wybuchowe czy gazy zapalne posiadają inne oznaczenia, które widać już z daleka.